Nowelizacja kodeksu pracy w zakresie umów zawieranych na czas określony

Od 22 lutego 2016 roku pracodawca może zawrzeć z pracownikiem tylko 3 razy umowę na czas określony. Dodatkowo łączny okres obowiązywania tych umów nie może trwać dłużej niż 33 miesiące. W tym przypadku (odmiennie niż poprzednio) przerwa między zawieranymi kolejnymi umowami nie ma znaczenia. Czwarta zawarta umowa na czas określony albo przekroczenie 33 miesięcy łącznej długości trwania umów – z mocy prawa traktowane jest jak zawarcie umowy o pracę na czas nieokreślony. Poprzednio regulacja nie stawiała wymagań co do okresu, na jaki umowa na czas określony była zawierana.

Wyjątkiem od opisywanej zasady jest umowa o zastępstwo. W przypadku zastępowania innego pracownika ww. zasady nie obowiązują z uwagi na to, iż nie sposób przewidzieć, jak długo będzie istniała konieczność zastępstwa. Podobnie w kwestii prac sezonowych i dorywczych.

Zmienił się również okres wypowiedzenia umowy zawieranej na czas określony. Obecnie zależny jest on od długości obowiązywania umowy – tak samo jak w przypadku umów zawartych na czas nieokreślony. Toteż, jeśli pracownik na podstawie zawartej umowy, pracuje krócej niż 6 miesięcy, można ją wypowiedzieć z dwutygodniowym wyprzedzeniem. W przypadku stażu dłuższego niż 6 miesięcy, jest to miesiąc, a przy zatrudnieniu przez co najmniej trzy lata – obowiązuje okres trzymiesięcznego wypowiedzenia.

 

A.L-W